wredulowo

   Jak wymyśliłam tak i zrobiłam, powędrowałam z Inką na spacer. Liści co raz więcej, ale ja na razie wybrzydzam, ten za zielony, ten z meszką, ten za mały a ten za duży. Wraz z liśćmi przyniosłam kieszenie pełne drobiazgów, głóg i żołędzie. Pamiętam czasy gdy będąc w podstawówce znalezienie bezpańskiego żołędzia na chodniku było wręcz nie możliwe. Parki były oblegane przez dzieci i rodziców bo wraz z jesienią rozpoczynał się czas wzmożonych zajęć praktyczno - technicznych na lekcjach i w domu. Powstawały ludki i zwierzaki żołędziowo - kasztanowe. Ja sama ile zapałek napsułam, ile razy palce polepione plastrem bo się nóż albo śrubokręt ze szpikulcem omsknął. W brata też można było kasztanem trafić :)